Super Smash Bros. for 3DS – Vechten op klein formaat
![Super Smash Bros. for 3DS – Vechten op klein formaat](https://pxlvlt.s3.eu-central-1.amazonaws.com/wp-content/uploads/2020/01/SuperSmashBros3DS.jpg)
Sinds de aankondiging ben ik gaan hopen dat Nintendo ooit nog eens overstag gaat over de naam voor niet alleen de Super Smash Bros.-game voor 3DS, maar ook die voor de Wii U. Na het spelen van beide versies hoop ik het nog steeds, al kan ik niet zeggen dat de game er minder goed om is geworden. Of je het nu eens bent met de naam of niet, je kan niet ontkennen dat voor de eerste keer in de geschiedenis van de franchise de game nu eindelijk speelbaar is op een handheld, plus het feit dat de gameplay er iets voor in heeft moeten leveren.
De Super Smash Bros.-serie heeft het voor een exclusief Japans experimentje ver geschopt. De mateloze populariteit van de serie wist de verkoop van de lijdende GameCube uit het slob te trekken en zorgde voor veel verkochte Wii’s toen de opvolger aangekondigd werd. Dat de serie ook de Wii U zou aandoen was slechts een kwestie van tijd, maar dat de 3DS-bezitters ook van het feestje mogen genieten zagen maar weinig mensen aankomen. Gaat het wel werken? Beschikt de 3DS wel over genoeg power voor de hectische gameplay en multiplayer? Na een korte speelsessie kan ik zeggen dat het inderdaad zo is.
Verwachten dat de game op de 3DS de grafische standaard zal evenaren die de Wii U en zelfs de Wii hebben neergezet, is niet realistisch en ronduit dom. Bij het spelen van de game merk je wel dat de 3DS moeite heeft om alles op het beeldscherm te toveren, maar desondanks lukt het wel. Tot vier spelers tegelijk via Wi-Fi werkt prima. Hoewel de modellen en de omgevingen iets meer hoeken hebben dan je zou willen, lijdt de gameplay er niet onder. Het 3D-effect is heel erg mooi, maar gaf me in het heetst van de strijd toch wat problemen. Met zoveel dingen die tegelijkertijd gebeuren en zoveel animaties en bewegingen raakte ik af en toe het spoor bijster, al kan dat ook aan mijn gebrek aan 3DS-ervaring liggen.
De besturing is nagenoeg hetzelfde als bij andere Smash-games: A is voor de normale aanvallen, B voor de speciale aanvallen, terwijl de L een shortcut is voor een grab. De block zit nog steeds onder de R-knop en om te springen heb je de keuze uit X en de Y. Hoewel ik een beetje moeite had om de smashes uit te voeren met de 3DS-analog-stick, was ik verbaasd over hoe goed de game te spelen was op iets wat niet eens in de buurt kwam van een GameCube-controller. Hoewel nieuw, voelde het na een paar potjes weer vertrouwd aan. Met Marth kon ik toch weer een beetje ass kicken. Een beetje dan. De heren naast mij waren veel meer gedreven in de game, dus moest ik helaas al snel in het stof bijten. Street Fighter is altijd meer mijn ding geweest.
Niet alleen in het grafische deel is gesneden om de port mogelijk te maken; ook in de content is gesneden. Dat is moeilijk om te concluderen, gezien ik speelde op een demoversie van de game, maar alles leek een klein beetje kleiner en minder. Het aantal stages dat voorradig was leek kleiner, de hoeveelheid karakters leek minder en er verschenen minder items in de stages. Nogmaals: dit is natuurlijk gedaan om ervoor te zorgen dat de game speelbaar is op een handheld-apparaat, maar hoeveel kan er uit de game gehaald worden voordat men zich gaat afvragen of het op deze manier nog wel een Smash Bros. blijft? De gameplay blijft misschien wel intact, maar de chaotische stages en de pure random-gebeurtenissen die tijdens een match plaats kunnen vinden kenmerken de serie toch wel het meeste. Als je een fighting-game speelt omdat je een serieus robbertje wil knokken, dan is de Super Smash-serie toch nauwelijks serieus te nemen.
Al met al slaagt Nintendo er in de Smash-gameplay over te zetten op een handheld. Ik hield het niet voor mogelijk, maar de game is ondanks de port goed te spelen, al merk je wel dat het maar net gaat. De game heeft op alle fronten dingen in moeten leveren, al zijn er maar weinig fans die zich daaraan zullen storen: het eindresultaat is de console-ervaring ‘on the go’ en daarin is ontwikkelaar Masahiro Sakurai en zijn team rijkelijk geslaagd. Dit zal zonder meer een must-have worden voor alle serieuze gamers die in het bezit zijn van een 3DS.