Carmageddon: Max Damage – Een gevalletje Carmageddon’t
![Carmageddon: Max Damage – Een gevalletje Carmageddon’t](https://pxlvlt.s3.eu-central-1.amazonaws.com/wp-content/uploads/2020/01/Review_CMD.jpg)
Rehashes, remakes, remasters en herinterpretaties lijken tegenwoordig een lucratieve manier om weer te kunnen verdienen aan een franchise waar de gamers van vroeger menig uur en (destijds) gulden aan kwijt zijn geraakt. Nu hoeft dit niet meteen slecht te zijn. Recente voorbeelden hiervan zijn DOOM en Ratchet & Clank (voor de PlayStation-fans), maar ook de laatste Wolfenstein. Al deze games deden hun voorgangers eer aan. Stainless Games trachtte deze eer ook te betonen aan Carmageddon door Carmageddon: Max Damage te ontwikkelen voor de PlayStation 4, Xbox One en pc. Helaas komen zij er niet zonder blik- en lakschade mee weg.
Carmageddon: Max Damage is namelijk een ‘niet zo beste’ game, als ik me voorzichtig mag uitdrukken. De game is ontwikkeld om de ‘feel’ en ‘vibe’ van een echte Carmageddon-game over te brengen, wat slechts deels lukt. Het grootste probleem is waarschijnlijk dat Stainless zich te veel heeft gericht op de absurditeiten en het neermaaien van ‘peds’, wat uiteraard wel altijd de grootste insteek van Carmageddon was. Wat Stainless dan lijkt te zijn vergeten, is dat wat 19 jaar geleden revolutionair was tegenwoordig niet meer zo revolutionair is. Als je per se mensen omver wilt kegelen met een auto kun je ook GTA V of een AR-game in Watch Dogs opstarten, waarvan de laatste nog het meeste op Carmageddon lijkt. Wat doen die games dan beter dan Carmageddon: Max Damage? Nou ja, het speelt tenminste nog prettig.
Hoe leuk je het concept van Carmageddon: Max Damage ook vindt, als elke auto stuurt als een natte vaatdoek loopt de irritatie al snel op. In de beginfase van de game heb je keuze uit een handje vol voertuigen, maar echt verschil maken doen ze geen van allen. Sturen doen ze voor geen meter en remmen al helemaal niet. Bij iedere bocht die je wilt draaien, moet je als een bezetene aan de handrem trekken. Hierdoor gaat het nut van je gewone rem al snel verloren. Het nadeel van die handrem is dan weer dat je zo hard uit de bocht vliegt dat je alle zeilen bij moet zetten om uit de slip te geraken, wat praktisch onmogelijk is. Je enige redmiddel is dan een reset van je voertuig, wat je weer wat poen kost.
Op grafisch gebied is Carmageddon: Max Damage ook niet moeders mooiste te noemen. Ik zal je heel eerlijk bekennen dat ik even twijfelde of ik de goede console op had gestart. Hoewel de omgevingen nog best aan de forse kant zijn, alsook een hoop ‘peds’ trouwens, ontbreekt aan alle kanten het detail. Het verbaast me dan ook dat de laadtijden zo lang zijn als ze zijn. Misschien is het nodig om alle hersendode voetgangers in de wereld te deponeren, die overigens ook niet echt gevarieerd zijn. Zoals verwacht puilt je ‘circuit’ uit van de nonnen, bejaarde vrouwtjes, rolstoelgangers en zwaarlijvige mensen. Helaas lijken ze allemaal gekloond te zijn. Het enige wat er nog een beetje leuk uitziet, is je voertuig zelf, waar dan wel de nodige variatie in terug te vinden is. Wil je een sportwagen, een buggy, een dragster of een monstertruck? Het kan allemaal. Uiteraard zijn ze allemaal uitgevoerd met dodelijke vernuftigheden die later in de game te upgraden zijn. Of je de game lang genoeg blijft spelen om die te unlocken is sterk de vraag.
Over hersendode voetgangers gesproken, de A.I. van alles om je heen is ook niet echt iets om over naar huis te schrijven. De voetgangers en fietsers lijken op de meest random momenten over te willen steken of zich klem te lopen in een hoek (easy targets dus). Ook lopen ze vaak op de meest onlogische plekken. De intelligentie van de medeweggebruikers is overigens ook om te janken. Het lijkt er zelfs een beetje op dat Stainless van meet af aan al wist dat je je voertuig onmogelijk naar de finish zou kunnen leiden en heeft daarom het weggedrag van je concurrentie op het jouwe aangepast. Je tegenstanders hebben namelijk dezelfde problemen als jij. Ook zij weten met geen mogelijkheid hun voertuig op de baan te houden en wenden zich dan ook maar richting het zo hard mogelijk op je in rijden. Ik kan je vertellen, dat raak je heel snel kotsbeu.
Je zou dan ook nog kunnen overwegen om het online tegen anderen op te nemen, maar ook daar kleeft weer een nadeel aan. In de multiplayer ontbreekt namelijk een kernelement van Carmageddon: de voetgangers. Carmageddon: Max Damage verandert dan meer in een slecht uitgevoerde Destruction Derby, waar ik overigens ook best een remake van zou willen zien. Voor een lekker potje online racen tegen je vrienden kun je dan ook beter een andere racegame opstarten. Any other game will do.
Is er dan ook nog iets leuk aan Carmageddon: Max Damage? Heel voorzichtig zeg ik hier ja op. Ondanks alle narigheid die ik zojuist op je af heb gekatapulteerd kan ik wel zeggen dat de power-ups in de game zo nu en dan een voorzichtig lachje wisten te veroorzaken. De benamingen van enkele zijn behoorlijk cheesy, doch erg slim bedacht. Wanneer je een power-up genaamd “Give me head” oppikt, die ervoor zorgt dat iedere voetganger onthoofd wordt, kun je niet om de dubbelzinnigheid heen. Ook is de uitwerking van enkele power-ups wel grappig en met vlagen masochistisch. Het is alleen jammer dat je die grijnzende smoel van je duidelijk genietende coureur zelf niet meer ziet, wat het origineel uit 1997 extra awkward maakte.
Ook qua audio heeft Stainless het semi-goed gedaan. Bij een ware slachtpartij hoort uiteraard gepaste muziek, waar de ontwikkelaar half aan voldaan heeft. Van tijd tot tijd wordt je race behoorlijk opgespiced met raggende gitaren en snoeiharde metal, met uitschietertjes naar Prodigy-achtige sounds. Helaas wordt je surge al snel onderbroken door iets te blije muziekjes die zo verschrikkelijk cheesy zijn dat je het er nog niet met een extra grote kaasschaaf af krijgt. Het hoort misschien bij het absurde karakter van de game, maar kom op zeg. Laat ik overigens maar niks zeggen over de commentator in de game. Het enige wat ik wil ‘joinken’ is zijn microfoon.
Het laatste waar ik het nog over wil hebben is de schade aan je banksaldo die Carmageddon: Max Damage veroorzaakt. Nu verdient de game absoluut geen AAA-status, wat Stainless ook wel snapt. Het is dan ook geen full-priced game geworden. In plaats daarvan gaat de aanschaf van Carmageddon: Max Damage je €39,99 lichter maken, wat ik nog steeds veel te veel vind voor een product als dit. Een game als Carmageddon: Max Damage zou niet misstaan in een PlayStation Plus- of een Xbox Live Gold-actie, of voor de prijs van €15. Veertig euro is voor nu echt te veel van het goede. Wanneer Stainless er een paar patches tegenaan heeft gegooid die de game beter speelbaar maken, wil ik best verder praten.
En zo blijft er niet veel positiefs meer over van Carmageddon: Max Damage. Het is een conclusie die ik, en wellicht enkele van de Kickstarter-backers, spijtig genoeg moet trekken. Carmageddon: Max Damage had een hele toffe game kunnen worden. De blauwdrukken liggen namelijk al bijna twee decennia klaar. De uitvoering ervan is uiteindelijk de doodsteek voor deze game geweest. Als Stainless de besturing een beetje weet te fixen kan er nog wel wat gered worden. Als daar geen plannen meer voor zijn, kun je beter je virtuele killer car in de garage laten staan. R.I.P. Carmageddon. Je lot is zo ironisch.